ചെറു കഥ : പ്രവേഗത്തിന്റെ പ്രിയദർശിനി

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോര പൊടിയാറില്ല, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പുഞ്ചിരി മായാറില്ല. അവളുടെ ദൃശ്യ കോണുകളിൽ ദൃഢതയുള്ള ഒരായിരം ദീപങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നു. അവളുടെ കുസൃതിയിലും പദസരത്തിന്റെ കിലുക്കത്തിലും വല്ലാത്ത വേഗം ഞാൻ അറിയുന്നു. അവൾ എന്തോ തിരയുന്നു, തേടുന്നു. അവളുടെ നാൾവഴികളിലെ ഒരു ജ്വാലയാകാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് ചാരുത നൽകാൻ എന്റെ ചിത്രങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? എനിക്കറിയില്ല. അവളുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു നേർത്ത ബിന്ദുവാകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം. അത്ര മാത്രം.

ചെറു കഥ : മുഖമുദ്രകൾ

ഉണരുമ്പോൾ ആദ്യമായി കാണുന്ന മുഖം അത് എപ്പോഴും പ്രധാനമാണ്. അത് നായക്കും മനുഷ്യനും ഒരു പോലെ തന്നെ. ഒരു തെരുവ് നായയുടെ  രൗദ്രമായ  മുഖമാണ് ഇപ്പോൾ കാണുന്നത്. മുന്നിൽ ഒരു  മനുഷ്യൻ. അവിടെ സംശയത്തിന്റെ  നിഴലുകളില്ല. അവിടെ അയാളുടെ മനസിന്റെ പല താളങ്ങൾ തുടിച്ചു തുടങ്ങി.  അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന കുറെ നിമിഷങ്ങൾ. അയാളുടെ ശ്വാസം അളക്കുന്ന കുറെ  വിനാഴികകൾ. അവന്റെ ഉറക്കം അലോസരപ്പെടുത്തിയ അയാളുടെ യാത്ര  ദുഷ്കരമായിരുന്നു. അവർ കൂടെ ഉള്ള മനുഷ്യരെയും മൃഗങ്ങളെയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുഖാമുഖം നിൽക്കുന്ന രണ്ടു  ഉന്മാദികൾ. അവരുടെ ഇടയിൽ ഊഷ്മാവ് ഉയർന്നു  താണുകൊണ്ടേയിരുന്നു. സമയത്തിന്റെ വിമുഖതയിൽ ആ മുഖങ്ങൾ പരസ്പരം മറന്നു. ഒരാളുടെ നിദ്ര മറ്റൊരാളുടെ മുദ്രയാകാം. അതുപോലെ ഒരാളുടെ മുദ്ര മറ്റൊരാളുടെ  നിദ്രയാകാം. ഇവിടെ ഇരുവരും അർഥങ്ങൾ അറിയാതെ അനർത്ഥങ്ങളിൽ അകന്നുപോയി. 

Poem : A Bridge to Buddha

Synonyms of life

Semblances of life

They lived through his name

They lived through his fame

He was nothing but a voyage

Void and visceral

Vestige and vibrant

He was a ray through riddles

Light was unfolding upon

He was a tide through turbulence

Ocean was spreading its waves

He carried the burdens of a myth

Unto his last days and lost ways

When he mirrored the mankind

Beyond the name, there is a substrate

Beyond the fame, there is a facade

Beneath the self, he echoes an ensemble

Lost in swarms and swamps

ചെറു കഥ : ഉള്ളടക്കം

ആ വിദ്യാലയം നിറയെ മരങ്ങളായിരുന്നു. ഇലകളുടെ നിറഭേദങ്ങൾ ആ മുറ്റത്തിന് ഒത്തിരി ഭംഗി നൽകി. അവിടെ അവർ എല്ലാ ഇടവേളകളിലും ഒത്തുകൂടി. അവിടുത്തെ കൊച്ചു ആൽ മരത്തിന്റെ പുറത്തേക്കു തള്ളി നിൽക്കുന്ന വേരായിരുന്നു അവരുടെ സങ്കേതം. അവൻ അവരോടു അവൻ കണ്ട സിനിമകളുടെ കഥകൾ പറഞ്ഞു. പായുന്ന വണ്ടികളും, പുകയുന്ന പാതകളും അനേകം നായകന്മാരും ഉള്ള കഥകൾ. പ്രതി നായകന്മാരില്ലാത്ത കഥകൾ. ആ കഥകൾ അവനു ആവേശമായിരുന്നു. അവൻ കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവന്റെ കഥ പറച്ചിൽ പാതയോരങ്ങളിലേക്കും വഴിയിലെ അമ്പല മുറ്റത്തേക്കും നീണ്ടു. അവന്റെ വീടെത്തും വരെ.  അവന്റെ കഥയിൽ ചോദ്യങ്ങളും ഉപചോദ്യങ്ങളും ആയി അവന്റെ കൂട്ടുകാർ വന്നു. അവർക്കറിയാമായിരുന്നു അവൻ പറയുന്ന കഥകളുള്ള സിനിമകൾ ഇല്ലെന്നു. എങ്കിലും അവർ അത് പറഞ്ഞില്ല. പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്റെ കഥകളിലെ കള്ളം അവർ ഉൾക്കൊണ്ടു. അവൻ വാചാലം ആയപ്പോൾ അവർ നിശബ്ദരായി. അവരുടെ നിശബദതയുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ അവന്റെ കഥകളിൽ നിഴലിച്ചു. അവന്റെ വീട്ടിൽ പുതിയ കഥകൾ ജനിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. വേരുകളില്ലാത്ത ഓർമകളും നേരുകളിലാത്ത കഥകളുമായി അവൻ കൂട്ടുകാർക്കായി കാത്തു നിന്നു. വിജനമായ വേരുകളും വീഥികളും അവന്റെ മൂകതക്ക് പുതിയ അർഥങ്ങൾ നൽകി. 

ചെറു കഥ : അനന്തരം സമാന്തരം

 

അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ആ പാളങ്ങളെ പോലെ സമാന്തരമായി മഥിക്കുകയായിരുന്നു. ആ യാത്രയുടെ നീളവും വീതിയും ആഴവും അന്നവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു.  അവരിരുവരും അറിയാതെ അകലങ്ങളിൽ നാനാർഥങ്ങളും അടുപ്പങ്ങളിൽ അനർത്ഥങ്ങളും വന്നു ഭവിച്ചു. ഇരുളിന്റെ അറിവും തെളിവിന്റെ നിറവും അവരറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ യാത്രയിൽ അവർ അനേകം പാട്ടുകൾ കേട്ടു. കാഴ്ചകൾ കണ്ടു. കുറെ കണ്ണുകൾ അവരെ കണ്ടു. അവരുടെ ദൃശ്യ താളം പകർന്നെടുത്തു. അവരിരുവരും ഏറെ സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉള്ളവരായിരുന്നു.  എന്നിരുന്നാലും അവർ അവരുടെ വൈവിധ്യങ്ങളെ കുറിച്ചും അനന്യതകളെ കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു. ജീവിതം എങ്ങനെ പങ്കു വെക്കണം എന്നത് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വന്നില്ല. പുതിയതറിയാൻ തീരുമാനിച്ചുറച്ച രണ്ടു ദേശാടന പക്ഷികൾ.  മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും കാണാൻ കഴിയാതെ ചിറകടിച്ചു ഉയരങ്ങൾ തേടിയ രണ്ടു പക്ഷികൾ. 

Poem: Rip Van Winkle wakes up again!

I just arrived at my office desk

Time machines everywhere

Numbers dripping blood from everywhere

It is my sweat, sweet sweet and salt salt and saltier blood

that you simply call by the name ‘sweat’

It is a socket to my nervous circuitry

It is a simple sickle in my stomach

Time is dripping away like a bloody whirlpool

You need not be a world bank economist to know

That money circulates in time

How much ever you obfuscate money

How much ever you mystify money

How much ever mask time with data

And use the equations

Time is not money alone

Knowledge is not power alone

There is a world beyond equations

World of inequalities and perturbations

World of irrational imaginations

World of exponential series

World of irregular tropes

World of truncated silhouettes

World of trapezoidal memes

World of memes and nemesis

World of numismatics and bit coins

World of plagiarisms and forgery

World is not a whirlpool alone

It is simply a whirlwind

Can you imagine what will happen?

When Rip Van Winkle wakes up

Only to see that Don Quixote is ruling the roost

And to see the affair between a pelican and an albatross

There are many stories unfolding

In the polynomial times

Time is just a tyrant, in an ocean of solitaires

Poem: Chipmakers

They are soiled people 

They are oiled souls 

They are boiled shells 

They are coiled coals 

They make living out of soils 

Most of us carry it on head 

Some of us know it is inside and outside 

Few of us agree that we are from soil 

But this group is proud of their foil 

They call it by names 

Silicon, Carbon, Graphene, Lava and so forth 

When we till our earth 

When we tilt our head 

When we mince our mold 

The chip we make steal our earth 

It rains heavy on the soaked blood of many others 

May chip makers know that theirs is soil too

Poem: Gradients of light

Gradients of light 

You may name them by colors 

Or by the shady love of the rouge beams 

I see them from heavens to hell 

Across their desire to feel 

The patterns of melting earth 

The tangents of galactic winds 

Languishing a destiny of tolerance 

They curled up towards poisoned lives 

Their unbound energy and infinite kindness 

Enough to skim through the treacherous ether 

They fail to reach the promised eternity 

Afraid to question the will of the masters 

As they are many and cobbled up 

They wander in crowded horizons 

As predictions make fuzzy end to all journeys 

Like the epics of the east and the proverbial holy lands 

With the hasty spikes they would weave a wrinkled leaf 

Naming as we see it now 

You may call it a sky of miseries

Infinite as it seem to eyes 

It is meager to the variations 

Myths of mountains, they always hid the sword 

Yet lightnings could burn the past 

Memoirs were etched in clouds 

As they floated in shapes so vivid 

Envious to the gods and demons alike

Poem: A Canine self

A wolf like he is 

Weaving heaviness on the dream hours

A night like grim he is

Wandering in the most manly hours

A beast like feverish he is
Feasting on the dust of us

A brown self with a red heart
Skin open and bleeding
Hair spinning over his pain
Misery like his eternal bones
Hissing streets where he belongs
Have a vein of blood and lust

Distant gaze and loving eyes

Wood like flesh he is
Wishing for a better life
For his canine self and others
He walked across his shadow and others too

Loving the dust of the dirty canals

Seldom he barks
Rarely he eats
Never he sleeps
Comes in my dreams and strange meetings

Still I wonder if he is a benign or a brute self
When I walk past his withering shades

Poem: My black rosary with red cross and daily bread

A gaze at uncertainty in your meal time
A wave of poverty in your surroundings
Which one will spoil your hunger?
What will kill your taste buds?

Nothing for sure can eat you
Unless you have eaten something else

A pinch of salt in your sweat
It refuses to give up its taste

A pale edge of your empty plate
It refuses to smile at your disposal

A moment when mind forgets to remember
A moment when mind remembers to forget

Matters of convenience and coincidence
All this happens in our daily life

We keep a bread for the day
Shrinks by the evening, rots by the fifth day
Filth by a weeks time, frozen in your next working day
Weeks after, you meet them all in your wounds

Your despair, your inertia, your pathos and vanity
All is known to submit to the season of red black winters
Same applies to my black rosary with red cross in my chest

Poem: How to dine in a dizzy street

This season of idols and icons

When rains are random and revered

When I know evening is never even to all

When my wife went to hometown

I went for a passive dinner a little afar

A photo by giancarlo de luca: under non-commercial license.

Love for noise

Love for gaze

Love for traffic

Love for crowd

Random thoughts guided me in bumpy road

It welcomed my grumpy stumpy thoughts

I am silenced by fading shades of faces

I am stoned to the fuming walls

On every second eateries

People gazed away their dinner

Chewing them like muted cows of unknowns

On the other side walks

I found them swallowing like snakes too

I found them dumping their stomach 

They were jerks and ill in my terms

The first group was silent and detached

Food was a passage of their thoughts

The second was vocal and enchanted

Food was a just a passage for blood and flesh

Both the groups were so muted

Their shadows were more vocal and hungry

Everywhere I saw crowd and chaos

But all of them were silent and tied to an order

An order so invisible and invincible

At least by this stagnant moments of night

By the time I finished my dinner

I was hurrying home

To cook my brain once again

To feed some crows waiting somewhere

Poem: Young lady and the Sea

Young lady and the sea
They began a journey
In the crust of a daily mountain

Their own nimbus clouds
They soaked the earth of their own
Veins they bleed, Voids they loved
They were countless in roots and soils

Young lady walked across the shores
She could share her eyes for all the waves to come
Yet she stared at a beacon of men
Yet she stood for the caving emotions

Waves were mad and melodious
They found her young
In their wilderness they embraced her feet
Open skies where they meet
Olive leaves where they meet

Sea was full of naked weeds and algae
A gaze through the waters
A gale of the mirrors
They carved songs beyond
Ocean was waking up to the winds

Young lady and the sea
They kept their distance
At respectable ends
They traveled in parallels and prisms
They waved their hands
At miserable moments

Young lady and the sea
They loved one earth
Their songs and blood
They were ashes and clouds
Young lady and the sea

+Gokul Alex 

Poem: Land of Commoners

Commoners, we commoners
Coiners, we coiners
Our eyes, feverish eyes, they were fond of slit and slings
Our peaks, senile peaks, they found solace in sewage

Our eyes, their roller coaster rides
In the streets with uncommon winds
Stranger to self, those eyes were glittering cold
Blood of sheen, Bath of Beams
We found a street full of mesh and mistakes

Pity our eyes, Pity their lens
For they never reflect the truth of the nerves

Eyes: born are they mirrors to be
Eyes: bound are they lies to be
Eyes: burned are they bound to be
Eyes: beamed are they babies to be

All around the body we adored them
commoners, we commoners
coiners, we coiners

We charmed the other darkness
Where eyes could hide from walls and walls

Flies like a fish market, Filth like a rodent canals
Fumes like a failed chimney,

Eyes, they counted the uncountable
Eyes, they coined the clutter and clusters
Eyes, they cursed the silence and the silenced
Eyes, they creature the calmness and callous

Commoners, we commoners
Cohorts, we cohorts
Cosmos in coins, they coined the world
Eyes of them, Ever circling the uncommon winds

+Gokul Alex 

Poem: A Lizard in a Garden

A Lizard in a Garden

Fresh of life
Is not lost in wild
It comes near and dear
And a lizard is born in a garden

It turned coats and spells
It skinned by instincts
Aimed the walls
But never surmounted them
Born as a reptile
Brave as a snake
Primitive of the forms

And now it bridged my silence
And now it spaces my mist

Lizard in the greens
Lizard with black dotted skin
It just was a passer by
On my way to a Tuesday morning

Neither of us where bothered of each other
Like other humans too
We crossed each other, lest nor stared and frowned
We mean each other, least by life of our own
We make space for each other, in verticals of time

Lizard in a plastic garden
It was just as amused as I am
Seeing the lusty winds
Lure of money, Lost smiles

Lizard was a wizard, I know for sure
Time was his slave, Space was his circuit

Poem: When the Rain Bleeds Red

I know a color which we call red
But I see only blood and flowers around

Here again rain bleeds red, shivering skins
Spell bound witches, Silent Myths, Streams of August

I see a leaf of life which all of us eat as green
But I know only when it kisses ground and turn pale

Mirrors yet again, who is the culprit?
My time, My space, My face, My facades

Rivers again, full of anger and mist
Why should I step into the waters again?

I tried a life of all sorts in a palette
Now fallen asleep in frozen pictures

Why do they dry my eyes?
When I am ready to iron out the differences

Open ends of a Golden knife
They turn coat at every cross roads

I bought them at large
Larger than life, longer than my breath, lesser than my lips

Now I know all the colors
They never lied to me, Nor they will ever

The palette is blank yet again
Last time it was born as a Blanket of love

In the summer of idylls, when the rain bleeds love
When the silence breeds itself, another shell ruptures

+Gokul Alex