കവിത : വന ജ്യാമിതിയം

 

വിളക്കുകൾ ആയിരം

വനങ്ങൾ പതിനായിരം

വഴികൾ നൂറായിരം

വേടന്മാർ ആയിരം ആയിരം

വലിയ വാതിലുകൾ

വിശാലമായ വാക്കുകൾ

വ്യാപ്തിയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ

വാവലുകൾ വൃത്തം വരച്ചു

വജ്രം വീര്യ നിർമിതിയിൽ

വരച്ച വ്യോമ വിസ്തൃതിയിൽ

വിനാഴികൾ വിണ്ടു കീറിയപ്പോൾ

വീണ്ടും വനങ്ങൾ വന്ധ്യമായി

ചെറു കഥ : പ്രവേഗത്തിന്റെ പ്രിയദർശിനി

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോര പൊടിയാറില്ല, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പുഞ്ചിരി മായാറില്ല. അവളുടെ ദൃശ്യ കോണുകളിൽ ദൃഢതയുള്ള ഒരായിരം ദീപങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നു. അവളുടെ കുസൃതിയിലും പദസരത്തിന്റെ കിലുക്കത്തിലും വല്ലാത്ത വേഗം ഞാൻ അറിയുന്നു. അവൾ എന്തോ തിരയുന്നു, തേടുന്നു. അവളുടെ നാൾവഴികളിലെ ഒരു ജ്വാലയാകാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ? അവളുടെ ചിറകുകൾക്ക് ചാരുത നൽകാൻ എന്റെ ചിത്രങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? എനിക്കറിയില്ല. അവളുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു നേർത്ത ബിന്ദുവാകാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കാം. അത്ര മാത്രം.

ചെറു കഥ : നിഴലും നിലാവും

അവൻ എന്റെ നിഴലല്ല, നിലാവാണ്. അവനെ എന്റെ തണലല്ല, തേജസാണ്. അവന്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ എന്റേതാണ്. അവന്റെ ഉച്ചാരണങ്ങൾ എന്റെ സംഗീതമാണ്. അവന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ എന്റെ ഇന്ധനങ്ങൾ ആണ്. അവന്റെ നിറവിൽ, നിനവിൽ ഞാൻ അനഘമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവന്റെ നെറുകയിൽ, നിദ്രയിൽ ഞാൻ ഒരു ദീപ്തമായ ലോകം ദർശിക്കുന്നു. അവന്റെ ചുവടുകൾ എന്റെ ചിന്തയുടെ ചാരുതയാണ്. അവനും ഞാൻ ഒരു കാലത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ ഇരു പുറം നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കാലചക്രത്തിന്റെ കണക്കുകൾ അറിയുന്നില്ല, കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ കുളിർമകൾ അറിയുന്നില്ല. അറിയുന്നത് അനന്തതയുടെ വശ്യതയും വിന്യാസവും മാത്രം.