അവൻ എന്റെ നിഴലല്ല, നിലാവാണ്. അവനെ എന്റെ തണലല്ല, തേജസാണ്. അവന്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ എന്റേതാണ്. അവന്റെ ഉച്ചാരണങ്ങൾ എന്റെ സംഗീതമാണ്. അവന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ എന്റെ ഇന്ധനങ്ങൾ ആണ്. അവന്റെ നിറവിൽ, നിനവിൽ ഞാൻ അനഘമായ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവന്റെ നെറുകയിൽ, നിദ്രയിൽ ഞാൻ ഒരു ദീപ്തമായ ലോകം ദർശിക്കുന്നു. അവന്റെ ചുവടുകൾ എന്റെ ചിന്തയുടെ ചാരുതയാണ്. അവനും ഞാൻ ഒരു കാലത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ ഇരു പുറം നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കാലചക്രത്തിന്റെ കണക്കുകൾ അറിയുന്നില്ല, കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ കുളിർമകൾ അറിയുന്നില്ല. അറിയുന്നത് അനന്തതയുടെ വശ്യതയും വിന്യാസവും മാത്രം.
